DE GLORIE VAN MIJN VADER
Ik ben geboren in het stadje Aubagne, aan de voet van de Garlaban,
die in de tijd van de laatste geitenhoeders vol geiten liep.
Garlaban, is een enorme massa blauwe rotsen.
Ze piekt heel hoog de Provencaalse lucht in.
Het is geen echte berg, maar het is ook geen heuvel.
Het is Garlaban.
De ossendrijver en zijn kinderen, door Jean de la Fontaine.
Werk zo hard als je kunt.
Dat is het belangrijkste van alles.
Mijn vader was onderwijzer.
Zijn naam was Joseph.
Hij had een aangename, heldere stem,
en zijn blauwzwarte haar ging krullen als het regende.
Een schat is er in verborgen.
Op een mooie zondag ontmoette hij een naaistertje, dat Augustine heette.
Hij vond haar zo mooi dat hij onmiddellijk met haar trouwde.
Ik weet niet hoe ze elkaar leerden kennen. Daarover werd bij ons thuis niet gesproken.
Zij waren mijn vader en moeder, voor eeuwig en altijd.
Mijn vader was 25 jaar ouder dan ik, en dat is nooit veranderd.
Augustine was even oud als ik.
Mijn moeder, dat was ik. En in dacht dat wij op dezelfde dag geboren waren.
Sibelard, kom op mijn plaats staan. Snel.
Als ik bedenk dat jij me dit gegeven hebt.
Sibelard! Sibelard!
Ik ben papa geworden. Het is een jongen.
Voor de zoon van een onderwijzer betekent de school de hele wereld.
Ik heb niet zo veel herinneringen aan Aubagne.
Ik heb er maar 3 jaar gewoond, want mijn vader werd bevorderd.
Van Aubagne verhuisden we naar Saint-Loup, een voorstad van Marseille.
Wat is hij mooi, Marcel!
Als mijn moeder naar de markt ging...
liet ze mij achter in de klas van mijn vader,
die kinderen van 6 of 7 jaar leerde lezen.
Pi... Pe... Papa. - Goed.
Ik zat heel braaf achterin de klas en bewonderde de vaderlijke macht.
Goed!
Op een mooie morgen...
zette mijn moeder mij af, en vertrok zonder één woord.
Terwijl mijn vader...
Dat is niet waar. - Wat zeg je?
Mama heeft me niet gestraft, dat heb je niet goed opgeschreven.
Wie heeft gezegd dat je gestraft werd? - Dat heb je daar opgeschreven.
Kun jij dan lezen? - Ja.
Lees dan maar.
Ma... ma...
straf... te...
haar zoontje dat niet braaf was.
Pa... pa is trots...
op zijn zoon... tje...
dat kan le... zen.
Dat wil zeggen dat je van me houdt.
Heb je geen hoofdpijn? - Nee.
Wanneer heeft hij voor het laatst gelezen? - Gisterenmorgen.
Het deksel van een zeepdoos.
En sindsdien, niets meer? - Nee.
Uw zus wil het niet.
Dat is voor zijn goed. Jullie zullen zijn hersenen doen ontploffen.
Ben ik ziek, mama? - Nee hoor.
Eet je taart maar op.
Een hersenontploffing. Dat is belachelijk.
Ik wil niet dat Marcel nog in een klas komt...
of een boek openmaakt voor hij 6 jaar oud is.
Laat hem nog een beetje kind zijn.
Ik had nu een broertje.
Hij heette Paul.
Augustine zei me dat ze hem in een kool had gevonden.
Mijn vader had over een zaadje gesproken.
Deze groenten-uitleg had voorlopig mijn nieuwsgierigheid bevredigd.
Dat jaar maakte mijn vader een enorme paardensprong.
Vanuit Saint-Loup, stak hij in één trek alle voorsteden over...
en werd hij hoofdonderwijzer aan het instituut Chemin des Chartreux...
de grootste stadsschool van Marseille.
Marseille...
Ik kom te laat. - Maar nee.
Het is nog geen 8 uur.
Wacht even... - O nee. Morgen.
Zie ik er niet te... - Nee, integendeel.
Je bent geweldig. - Geweldig zenuwachtig, ja.
Alles zal zeer goed verlopen. Ik ben er zeker van.
Maar die stadskinderen, misschien...
Wat? Het blijven kinderen.
Waar ga je heen, papa?
Naar school.
Waarom mag ik niet naar school gaan? - Omdat je te jong bent.
En je krijgt er hoofdpijn van. - Ik krijg er geen hoofdpijn van.
O, nee.
Ga je aankleden. En vergeet je niet te wassen.
Is al gebeurd. - Wat een leugenaar.
Toon je handen eens. - Die ben ik vergeten.
Als je terugkeert moeten ze heel netjes en heel wit zijn.
Anders gaan we niet wandelen met tante Rose.
Hetzelfde voor je voeten!
Voor 8 personen neemt u 2 kilo vis.
zandhaai, rouget, rode poon, lotte...
zonnevis, zeepaling, wijting.
De fijngesnipperde ui en prei in een vuurvaste schotel mengen...
Twee soeplepels olijfolie toevoegen.
1 oktober 1900.
Ga zitten.
Beste kinderen,
we hebben een wonderbaarlijke eeuw bereikt.
Waarin de wonderen van de wetenschap heel gewoon zullen worden.
En vreugde zullen brengen aan de armsten en de nederigsten.
De huizen zullen gas hebben, elektriciteit, en vaak zelfs telefoon.
De telefoon maakt het mogelijk om van hieruit te spreken, zonder te roepen,
met mensen in Aubagne en zelfs in Aix-en-Provence.
Wel, heb ik ooit...
Ja, meneertje.
Onze 20e eeuw zal een grootse eeuw worden. De vooruitgang is niet te stoppen.
Binnenkort zullen machines de moeilijkste taken verrichten.
Hierdoor zal de werkdag kunnen ingekort worden tot 10 werkuren.
Dat zou pas goed zijn!
En de arbeider zal één rustdag per week krijgen.
Dankzij een degelijke opleiding zal iedereen een plaats krijgen...
in een wereld die alle mensen respecteert.
Deze dingen zal ik nooit meer herhalen.
Neem jullie schrift. Dictee.
Mijn broer Paul was nu 3 jaar.
Hij was verstandig, huilde nooit en speelde heel alleen in zijn hoekje.
Augustine was nog steeds bleek en tenger, maar gelukkig...
met haar Joseph, haar twee zonen en haar nieuwe naaimachine.
Door deze prachtige moderne uitvinding kon ik haar helpen bij haar werk.
Tante Rose, de zus van Augustine, verdrong bij ons haar ouwe vrijster eenzaamheid...
waarmee Joseph haar altijd plaagde.
Nee, Paul! - Wat is het?
Een krulspeld.
Hij eet alles op wat hij vindt.
Laatst nog een lange reep spek.
Wat is dat?
Het spoorwegboekje.
Wat heb ik God misdaan om dergelijke kinderen te krijgen?
Wat heb je gedaan of wat heb je niet gedaan?
Hou op, Rose.
Ik weet dat het de schuld is van Joseph met zijn rare ideeën.
Maar een huwelijk dat niet in de kerk werd ingezegend...
Geen echt huwelijk is.
Over huwelijken gesproken...
Het wordt tijd dat je je zorgen maakt om dat van jou, lieve Rose.
'Leef nu, geloof me...
'Wacht niet tot morgen.
'Pluk vanaf vandaag...
'De rozen van het leven. '
En wat met Elzas-Lotheringen?
Ik kan ze toch geen driekleur geven...
Paars, de kleur van rouw.
Toen ik bijna 6 jaar was ging ik eindelijk naar school...
in de kleuterklas van juffrouw Guimard.
Goed dan...
A, e, i, o, u...
y!
Wie het kent, moet zwijgen! Slimme aap.
Terwijl de klas de B.A. BA opdreunde...
zat ik er doof, vredig en glimlachend bij.
Ik fantaseerde verhaaltjes waarin ik bij de vijver in het park Borély rondliep...
aan het einde van het Prado in Marseille.
ledere zondag kwam tante Rose bij ons eten...
en bracht me daarna met de tram naar deze heerlijke plek.
Op een mooie zondag...
zat er tot mijn grote verbazing een heer op onze bank.
Vanaf die dag werden tot mijn grote vreugde...
onze wandelingen in het park steeds talrijker.
Mijn tante had me in vertrouwen gezegd dat meneer Borély eigenaar van het park was.
Dat hij het te weten zou komen als wij ook maar één woord over hem zegden...
en ons zou verbieden om hier ooit nog te komen
Ik wist goed dat zijn gulheid niets kostte.
Toch was ik dankbaar en trots om zo'n rijke vriend te hebben.
Eén tot tien, wie niet weg is, is gezien.
Jij mag niet kijken.
37 jaar, dat is al oud.
Op het einde van het jaar word ik 30. Ik voel me nog een jonge man.
Nee, 37 jaar dat is de fleur van je leven.
Rose is ook geen 18 meer. - Ik ben 26.
En hij bevalt me. - Dat is het belangrijkste.
Wat doet hij voor werk? - Onderchef van een bureau.
Van welk bureau? - Dat weet ik niet.
Maar hij verdient 220 F per maand.
En nog wat jaarrentes van zijn familie.
Hij heeft gezegd dat we op 350 F per maand mogen rekenen.
Mijn gelukwensen, lieve Rose.
Maar is hij ook mooi? - Nee, hij is helemaal niet mooi.
Hij is wel mooi. Hij is prachtig!
Tengevolge van deze gebeurtenissen
kwam de eigenaar van het park Borély samen met tante Rose bij ons thuis.
Beste Joseph! - Beste Jules!
Ze kwamen net terug van een mooie reis.
Voor onze verbijsterde ogen kuste de eigenaar mijn moeder en mijn vader.
Deze wandelstok...
Hij rolde zijn r als kiezels in een rivier.
Vanaf nu ben ik oom Jules, omdat ik de man ben van tante Rose.
Al heel vlug werd oom Jules mijn grote vriend.
Toen ik hem vroeg een huisje te bouwen in zijn prachtige park Borély...
bekende hij vrolijk dat hij daar nooit de eigenaar van was geweest.
Die dag ontdekte ik dat grote mensen even goed konden liegen als ik...
en ik voelde me plots niet meer veilig bij hen.
Joseph! - Ja...
Pastoor Panloup steeg op in een ballon...
Jules et Rose komen er aan. - O ja?
Steeg op in een ballon. Maar zijn ding was zo lang...
Dat op 300 m in de atmosfeer...
Maak je grapjes over pastoors maar in je school. Niet hier, waar Jules bij is.
Augustine, een liedje ter herdenking aan de luchtvaartexploten...
van de eerbiedwaardige pastoor Panloup.
Jules gaat naar de mis. Wat dan nog?
ledere zondag, ik weet het. - Maar je weet niet alles.
Twee keer per maand gaat hij naar de communie.
Wat?
Een man die lid wordt van onze familie.
Een man van 37 jaar. Een magistraat dan nog!
Een functionaris van de Republiek!
Op de dag van hun huwelijk wilde jij ook al niet de kerk binnengaan...
Jules zou wel eens kunnen kwaad worden.
En ik begrijp hem.
Hij zal Rose verbieden hier nog te komen. - Daar heb je het!
De onverdraagzaamheid van die fanatiekelingen! Daar heb je ze!
Verbied ik haar om iedere zondag haar God te gaan opeten?
Verbied ik jou om je zuster te bezoeken...
omdat zij getrouwd is met een man, die hoewel hij onderricht kreeg...
gelooft dat de schepper van de wereld iedere zondag neerdaalt...
in 100.000 bekers?
Als jullie Jules straks komt eten, zal ik hem eens mijn ruimdenkendheid tonen.
Ik zal hem belachelijk maken met mijn liberalisme.
Ik zal niet spreken over de inquisitie...
of over de sukkelaars die de Kerk naar de brandstapel stuurde.
En ik zal niet praten over de Borgia gif-pausen of over pausin Jeanne!
En zelfs als hij begint te preken met de belachelijke opvattingen...
van een godsdienst die even kinderachtig is als de sprookjes van mijn grootmoeder...
zal ik hem beleefd antwoorden en stilletjes in mijn baard lachen!
Maar hij had geen baard, en hij lachte helemaal niet.
Ik heb een baba meegebracht. - Jules, wat een goed idee.
Oom Jules!
Geen snoepjes hé! - Nee hoor.
Werk jij op zondag? - Ja. Wat kleinigheidjes.
Jullie onderwijzers krijgen dan ook vakantie om uit te rusten.
Grote vakantie.
Misschien moesten we die twee maanden ook de ambtenaren vervangen...
die uitgeput zijn door hun lange siësta's in hun lederen zetels.
En lieve Jules, heb je een goede morgen gehad?
Zeer goed, ik ben naar de mis van 10 uur geweest.
Versta jij dan Latijn? - Genoeg om te bidden, Joseph.
Soms vraag ik me af, beste Jules...
of het Latijn niet gebruikt wordt om zaken te verbergen voor de gelovigen.
Zoals de toverformules bij de wonderdokters?
Je moet het mij niet vertellen. - Aan tafel!
Verdorie, wat is dit lekker. Gelukwensen aan de kokkin.
Dank u.
Proef deze nectar eens. Hij komt uit mijn geboortestreek Roussillon.
Niet voor mij. - Eén glaasje.
Een glas van die wijn bevat 5 cl zuivere alcohol.
Met een injectie daarvan kun je gemakkelijk 3 grote honden doden.
Kom me geen lessen geven die je in die school van jou vertelt.
Die is nog strenger dan het seminarie. Komaan, je mag niet weigeren.
Mijn godsdienst laat het niet toe.
Laat me je bekeren.
Een druppeltje, dan...
Het is een natuurproduct, dat zelfs de kinderen zouden mogen drinken.
Opgelet, niet meer bewegen. Glimlachen, juffrouw Guimard.
Drie jaar gingen voorbij.
Daar, M. Arnaud. Goed. Dank u.
Een glimlach... Niet meer bewegen...
20 kg appels kosten 100 F, hoeveel kosten 2 kg appels?
Ik triomfeerde bij de regel van 3...
Met een onuitputtelijke vreugde leerde ik het bestaan kennen van het Titicacameer...
Pipikaka. - Naar buiten Mangiapan!
De verschillende meervoudsvormen...
Lodewijk X, bijgenaamd de Twister...
En die vreselijke regels die over de verleden tijd heersen.
Niet enkel vanaf het schoolbord leer je dingen bij.
Mijn buurjongen, Mangiapan, leerde ons op een dag een stoutmoedige theorie.
Hij beweerde dat de kinderen uit de navel van hun moeder komen.
De navel, stommerik.
Laatst nog was mijn zus Niette, de grootste, in alle staten.
Dat is omdat zij verkering heeft.
Mijn broer Paul was gegroeid.
's Avonds in zijn bed bestudeerde hij stripverhalen.
Ik had met hem de stoutmoedige theorie van Mangiapan willen bespreken...
Eerst had ik die theorie absurd gevonden. Maar na lang onderzoek van mijn navel...
vond ik toch dat die er uitzag als een knoopsgat...
met in het midden een soort knoopje.
Ik besloot daaruit dat de navel losgeknoopt kon worden...
en dat Mangiapan de waarheid had verteld.
Ik was vastbesloten het grote geheim te ontrafelen.
Op een donderdag, op de terugweg van de markt, deed ik een belangrijke ontdekking.
Ik zag dat Augustine was veranderd van vorm.
Zij stapte met haar buste naar achter gebogen, zoals de postbode met Kerstmis.
Wat draagt Augustine onder haar schort?
Wacht op mij, kinderen, niet zo snel.
Twee maanden later...
net nadat we het feest van Maria hadden gevierd...
en 3 dagen lang bij tante Rose pannenkoeken hadden gegeten...
troffen wij op een avond Augustine...
glimlachend, maar bleek en uitgeput, in het grote bed.
Er was een zusje geboren.
De theorie van Mangiapan leek bewezen.
Ik omhelsde mijn moeder teder...
terwijl ik dacht aan de pijn die ze had doorstaan om haar navel los te knopen.
Het kleine schepseltje leek ons in het begin wat vreemd.
Augustine gaf het de borst...
waardoor ik zeer geshockeerd was, en Paul schrik kreeg.
Zij eet 4 keer per dag van haar.
Oom Jules en tante Rose woonden in de rue des Minimes...
in een nieuwe flat met alle modern comfort.
En wij koken... - Op gas, alstublieft.
Op gas, maar nog steeds met olijfolie.
En wanneer zul je telefoon hebben, beste Jules?
Zo'n ding dat naar je belt zoals naar een dienstbode? O, neen.
Zo'n onopgevoed ding wil ik niet in huis.
Het eten is klaar, mevrouw.
Jullie leven in stijl, beste Jules.
Bent u soms tot baas gepromoveerd? - God beware.
Ik betwijfel dat uw God zich inlaat met de carrière van de ambtenaren...
Vooruit. Aan tafel.
Ja, ik sterf van de honger.
Jij moet voor twee eten.
Tot mijn verrassing zag ik dat tante Rose op haar beurt begon op te zwellen...
en onmiddellijk dacht ik aan een volgende navel-losknoping.
Voor oude mensen is kinderen krijgen altijd moeilijker.
Mijn zus is nog maar 28. - Dat is oud voor een eerste kind.
Vergeet niet dat haar man 40 is. - 39.
28 plus 39 is 67.
Die dag gingen we kijken naar een kind van oude mensen.
Hij is 67 jaar. Hij zal helemaal gerimpeld zijn, wit haar en een witte baard hebben.
Zoals grootvader?
Ja, maar kleiner natuurlijk, en fijner. Een babybaard.
Dat zal niet mooi zijn.
Misschien zal hij kunnen praten, vermits hij zo oud is.
Dan kan hij vertellen waar hij vandaan komt.
Kijk eens hier.
Wij werden ontgoocheld.
Hoewel een beetje bleekjes, zag tante Rose er helemaal dichtgeknoopt uit.
Bij haar lag een baby zonder baard of snor.
Hij ziet er toch heel jong uit.
Wat bedoelt hij?
Dat die baby er niet zijn leeftijd uitziet.
Kom eens, snotneus, ik heb je nodig. - Waarom?
Zul je wel zien. - Wat zeg je daar van, Joseph?
Dat u een mooie hoed draagt.
Het gaat niet over de hoed, maar over de schorpioenvis.
10 kilo, een echt monster.
Hebt u geposeerd voor die foto?
Natuurlijk. Zo'n prestatie mocht wel vereeuwigd worden.
Hebt u geposeerd met een vis?
Ik kan begrijpen dat hij tevreden is met zo'n mooie vangst...
Maar zich laten fotograferen met een vis! Wat een gebrek aan waardigheid!
Van alle ondeugden is ijdelheid absoluut de belachelijkste.
Weet je waar ik je meeneem? Naar de grot van Ali Baba.
Ik was bijna uw stoelen vergeten. Hoe laat is het?
Dat is 50 frank. - Dat is te duur.
Duur maar mooi. De commode is een stijlstuk.
Ze dateert inderdaad uit een periode, maar niet uit de onze.
Houdt u dan zo van modern?
Ik koop niet voor een museum. 35 frank voor alles?
Onmogelijk. - Waarom?
Ik moet 50 F aan mijn huiseigenaar betalen. Hij komt om 12 uur. Hoe laat is het nu?
11u45. Als u 100 F nodig had, zou u die dus aan mij vragen?
Waar moet ik ze anders vinden?
Moest ik 40 F nodig hebben, vroeg ik u 40. Moest ik 30 F nodig hebben, vroeg ik u 30.
Dan kom ik morgen wel terug, als u hem betaald hebt. Kom, snotneus.
Nee, dat kan niet, het is 11u45.
Wat wilt u? Dit is niet uw geluksdag. Dat is het noodlot.
U bent jong, fris, recht als een I, met twee goede ogen...
Zolang er blinden en gebrekkigen rondlopen kunt u niet klagen.
50 frank.
Ga de stoelen eens halen, Marcel.
Paul! Kom hier.
Wat mag ik doen, papa?
Jij kunt je zeer nuttig maken.
Werktuigen hebben soms rare streken.
Van zodra je er een zoekt, weet hij dat en verbergt hij zich.
Zijn ze bang van de hamer? - Natuurlijk.
Dus ga jij op deze stoel zitten...
en hou ze goed in de gaten. Zo zullen wij veel tijd winnen.
Papa. - Geef maar hier.
Jullie raden nooit waarvoor we al dit werk verrichten.
Let er op dat de kinderen deze vuiligheid niet aanraken.
In die tijd waren microben heel nieuw, Pasteur had ze nog maar pas uitgevonden.
Onze moeder stelde ze voor als kleine tijgertjes...
die ons van binnenuit zouden opvreten.
Al deze vuiligheid, zoals jullie moeder het noemt...
zullen de basis vormen van een rustiek meubilair...
waarvan ze zeer veel zal genieten.
Rustiek is mooi. Maar wat wil dat zeggen?
Dat wil zeggen: van het platteland.
Vermits jullie moeder behoefte heeft aan een beetje platteland...
heb ik samen met oom Jules...
een villa gehuurd in de bergen. Wij zullen er de grote vakantie doorbrengen.
Waar ligt die villa?
Aan de rand van een woestijn met kreupelhout, tussen Aubagne en Aix.
Een echte woestijn.
Misschien zijn er daar wel kamelen.
Ik heb er geen gezien.
En neushoorns?
Misschien.
Mijn vader praatte, Paul stelde vragen, Augustine hielp ons...
en in mijn hoofd herhaalde ik steeds de magische woorden: villa, heuvels...
Kreupelhout...
Krekels, woestijn...
Op de ochtend van ons vertrek stonden wij om 8 uur reeds klaar...
in ons vakantiepak dat Augustine gemaakt had.
Oom Jules, had alles geregeld.
De twee families zouden afzonderlijk reizen.
Hij had een verhuiswagen gehuurd...
wij moesten tevreden zijn met een boer en zijn kar.
Sorry dat ik te laat ben. Ik moest eerst abrikozen verkopen op de markt.
Die stadsmensen ook...
Het scheelde niets, of ik moest hen betalen om mijn abrikozen te kopen.
Meneer Joseph? - Jawel.
Goeiedag. - Dag meneer.
We gaan uw antieke spullen opladen. Vooruit.
Jullie nemen de tram, zoals afgesproken, en we zien elkaar in Quatre-Saisons.
Kent u de weg? - Ik heb een kaart.
Moest ik te laat zijn, er is daar een cafeetje...
Dat zien we dan wel. We moeten nog 9 km reizen.
Voor de kinderen is dat veel.
Is het lekker? - Ja.
Is dat de gemeente la Treille? - Ja.
Maar we zijn er nog niet.
Boven zal mevrouw moeten uitstappen en moeten wij een beetje duwen.
De wig.
Je moet veel harder slaan. Op zijn flanken.
Nee, dat wil ik niet!
Ze moeten hem de ogen uitsteken! Hij daar!
Mij de ogen uitsteken? Wat een wildeman is dat?
We zouden hem beter eens in de schuiflade opsluiten.
Nee, ik wil niet.
Zo gaat dat. Als je de mensen hun ogen wil uitsteken, word je in een lade opgesloten.
Ik denk dat hij een grapje maakte, meneer.
Zelfs om te lachen zeg je zo'n dingen niet.
Net nu ik op de markt een zonnebril gekocht heb.
Die zou je toch nog kunnen dragen.
Als je uitgestoken ogen hebt, en je zet een donkere bril op...
dan is het alsof je naar het achterste van een mol kijkt.
Maar goed, deze keer vergeef ik je.
We schreeuwden, duwden, legden keien en namen ze weer weg, sloegen de muilezel...
en bereikten uiteindelijk het dorp.
In het midden van het dorpsplein, sprak de fontein voor zich.
Heeft niemand dorst?
Vooruit kinderen. Niets gaat boven dit zuivere, dorstlessende en gratis water.
En jij, Augustine?
Eenmaal buiten het dorp begon de wonderwereld.
Ik voelde een liefde opwellen die mijn hele leven zou blijven duren.
Een grote zwarte vogel zweefde door de lucht...
en van overal klonk het geluid van de krekels, als een zee van muziek.
Die daar is Rood Hoofd.
Dat is Rond Hoofd.
En die daar is de Taoumé of de Tubé.
Wat betekent dat? - Dat ze de Tubé of de Taoumé heten.
Wat is de oorsprong van die woorden? - De oorsprong?
Dat hij twee namen heeft. - En dan?
U hebt toch ook twee namen? Ik ook.
Die daar in de verte is de Garlaban. Aubagne ligt daar achter, aan de voet.
Ik ben geboren in Aubagne. - Dan ben je van hier.
Ik ben geboren in Saint-Loup. Ben ik ook van hier?
Een beetje, maar nauwelijks.
Het is een stommerik.
Wat doe je? - Dit zal beter zijn dan je laarsjes.
Maar we kunnen hier niet stoppen. - Waarom niet?
We halen hen wel in.
Wat zag ze er nu klein uit. Ze leek pas 15 jaar.
Kijk hier, tijm! We zullen een zalige stoofschotel kunnen maken.
Tijm? Je zou beter bonenkruid nemen. - Wat is dat?
Het lijkt op tijm, maar ook op munt.
Ik zal het u tonen.
Het staat hier vol met kruiden.
Marjolein, salie, rozemarijn, venkel...
Je hakt het bonenkruid fijn en vult er de buik van de haas mee op.
Met een groot stuk spek erbij smaakt het heerlijk.
We zijn er.
Daar ligt de Bastide Neuve.
Daar ligt onze vakantievilla.
En toen begonnen de schoonste dagen van mijn leven.
Die prachtige stormlamp...
Toen ik haar zag branden, schitterend en met de sereniteit van een hotellamp...
vergat ik er mijn kaassoep bij...
en besloot ik mijn leven aan de wetenschap te wijden.
Soep! De mooiste verovering van de mens!
Nee, het is mijn beurt!
Nee, mijn beurt!
Het is mijn beurt. - Goed. lene miene mutte...
Nee! Jij speelt vals, ik ken je. Het is mijn beurt!
Goed. Maar morgen is het mijn beurt. - Morgen is het jouw beurt.
Het gezang van de krekels en de geur van het hout vulden meteen de kamer.
Hier was het geluk zuiver als bronwater.
Zelfs het wassen werd een spelletje, door een uitvinding van mijn vader...
die een rubberen slang had verbonden met de keukenkraan.
Deze kraan van de toekomst, zoals wij ze noemden, was een grote luxe, een mirakel...
want dit was het land van de dorst.
Een grote waterput was achteraan het huis gegraven...
je moest maar de kraan boven de gootsteen opendraaien om helder, koel water te hebben.
Genoeg! Als de waterput leeg is moeten we naar huis terugkeren.
Nee mama!
Is't gedaan? Ga jullie afdrogen voor je ziek wordt. Vooruit.
In Marseille, moet je hen smeken om zich te gaan wassen.
Zijn ze gehoorzaam? - Ze doen in ieder geval alsof.
Vooral Marcel. Die kan mooie verhaaltjes vertellen.
Daar zou ik willen wonen.
Perzikhuid... - Zo slordig. Ben je niet beschaamd?
Ik ben op mijn gemak, lieverd. In de vakantie mag dat.
Jij zou dat ook moeten doen. Kijk. Zo.
Ik lijk wel een...
Nog één knoop minder en je kunt dansen in het Alcazar.
Oom Jules had een verstrooide boerin aangeworven als meid.
Zij deed de afwas en de was, waarbij meteen ook haar handen gewassen werden.
Wij mochten niet buiten de tuin komen. De afsluiting zou ondoordringbaar zijn.
Maar al vlug hadden wij het tegendeel bewezen.
En dan begon het grote avontuur.
Stop! Houd de dief!
Van wie mag jij mijn flinters stelen? - Flinters?
Die zijn niet van jou!
Jawel, van mij alleen. Dit is het bewijs...
ik heet Mond van Flinters, Edmond vande Vlinders.
En moest je Edmond Geitenstront heten, zouden die dan ook van jou zijn?
Wie is die onbeschaamde rekel? - Mijn broer. Mijn grote broer.
Jullie twee stellen niet veel voor.
Vlinderdieven, onbeschoftelingen... Jullie komen in de nor van Aubagne terecht.
Aubagne? Daar is mijn broer geboren.
Verwondert mij niet. Wat doen jullie hier feitelijk?
Niets. We waren alleen maar de heuvel opgeklommen
Waarom? - Om te kijken.
Om te kijken wat er achter is.
Sinds de mens bestaat, wil hij steeds weten wat daarachter ligt.
Hij gaat naar de oorlog, maakt kinderen, maakt reizen, wordt zelfs priester...
en dat allemaal om te weten wat daarachter ligt.
Zijn de krekels ook van u?
Zij niet, nee. Je mag ze hebben.
Dan mag ik ze vangen?
Met dat vangnetje van jou? - Ja natuurlijk.
Grote hemel. Met Kerstdag ben je nog bezig.
Je ziet dat jullie uit de stad komen.
Ik zal jullie tonen hoe het moet. Kom hier.
Kom. Kijk daar. De krekel is zeer wantrouwig.
Van zodra hij je ruikt, houdt hij op met zingen.
Dan mag je lopen om hem te vangen.
Het geheim is, dat hij gewoon wordt aan je...
en opnieuw begint te zingen.
Hij herbegint met zingen.
Houden die krekels dan nooit op?
Storen ze je?
Ik dacht dat ze 's nachts zwegen. Dit is vreemd.
Misschien nemen ze de stormlamp voor de zon.
Het is wel vreemd dat ze zo luid zingen.
Men zou zeggen dat...
Mond! Speel je of niet?
We wachten. Het is jouw beurt. Dag meneer de onderwijzer.
Kom je nog of niet?
Ik kom zo dadelijk.
Komaan, we wachten.
Al goed, ik ben niet doof hoor.
Eindelijk! - Vooruit, daar gaan we.
Het petanquespel is te belangrijk om je met andere zaken bezig te houden.
Ik zal me eens bezighouden met jullie petanquespel. Kijk maar.
Horen jullie dat?
Die koekoek? En wat dan nog? Speel je of niet?
Een koekoek in de zomer? Nee hoor, dit is Baptistin.
Welke Baptistin?
Baptistin, die me roept.
Als deze koekoek Baptistin is, dan moet ik er vandoor.
Excuseer heren, hebben jullie soms... - Nee.
We zoeken een stroper die... - Nee nee.
Dank u, heren, voor uw waardevolle medewerking.
Zonder dank. - Met plezier gedaan. Tot ziens.
U zei me toch dat er geen wild in uw heuvels zat?
Wild? Nee. Maar wel patrijzen en hazen.
Op voorwaarde dat u ze kunt vangen.
U komt wel uit de stad, maar misschien kan u de partij samen met François afmaken.
Ah nee, dan ben ik zeker dat ik verlies. Dat is geen eerlijk spel.
Ja papa, vooruit.
Ik wil wel proberen. - Zie je wel. Hij wil proberen.
Dat kun je niet weigeren.
Wilt u schieten of pointeren? - Zoals u wilt.
Ik heb geen ballen meer. Dus moet u schieten.
Dit leer je niet in boekjes hé, meneer de onderwijzer.
Ga eens weg!
Nu moet u... - Ik heb het gezien. Ik heb het begrepen.
Proficiat, ze hebben u geadopteerd. - Had ik niet gewonnen...
Dank zij de kaars die ik in de kerk voor u opgestoken heb.
Als u daarmee tevreden bent...
Alstublieft.
Beste Joseph, laat mij u meneer pastoor voorstellen.
Dit was de eerste keer dat ik mijn vader oog in oog met de vijand zag staan.
Dag meneer. - Meneer de onderwijzer. Aangenaam.
Uw schoonbroer zei dat u tomatenplanten zoekt. - Nee.
Als u er wilt, heb ik er in mijn tuin staan. - Dank u.
Hebt u er al gevonden? - Nee.
Maar ik heb besloten om het dit jaar zonder tomaten te doen. Dag meneer.
Kom, Marcel.
Ik liet hem weten dat zijn naam Vrijdag zou worden...
want op die dag had ik zijn leven gered.
Kom kijken, Marcel! Oom Jules maakt eten klaar!
Dat stinkt!
Wat is dat, oom Jules?
Moeten we dat koud eten? - Nee, dat eten we niet op.
Waarom bak je ze dan? - Om jou nog eens te horen praten.
Dit heb ik dus klaargemaakt: vetbollen.
Waarvoor dienen die? - Dat zijn patronen.
Ga jij jagen? - Ja.
Met oom Jules? - Wel ja.
Heb jij een geweer? - Jawel.
Ga je olifanten schieten? - Vooruit, naar bed!
En neushoorns?
En giraffes?
Waarom gaat hij olifanten, neushoorns en giraffes doden?
Het trouwcadeau van mijn oudste broer.
Het is een Spaans wapen. En dat van u?
Mijn vader haalde een grote doos boven die hij op de rommelmarkt had gekocht.
Mijn vader heeft het me gegeven.
Nadat hij de antieke proppenschieter in een erfstuk had omgetoverd,
haalde hij uit de belachelijke kartonnen doos een enorm geweer boven.
Hemel, dit is een musket! - Naar het schijnt is hij heel nauwkeurig.
Dat kan wel zijn.
Blijf waar je bent. Beweeg niet!
2 kilo te zwaar, maar ligt goed in de hand en op de schouder.
We gaan de munitie klaarmaken.
Wat denk je dat wij in die heuvels zullen vinden?
Je moet die bollen goed aandrukken.
Eerst en vooral vogeltjes. - Heel kleine vogeltjes?
Zo'n lekkere vogelbrochette, lieve Augustine.
Ik verbied je in ieder geval om kanaries te doden.
Geen kanaries en geen papegaaien, dat is beloofd.
Maar een tapuit of een ortolaan...
Ortolaan, heerlijk...
Dit is de meter om de lading te meten.
Verdeeld in grammen en decigrammen. - Ja.
Mogen we lijsters schieten? - Ja.
Maar er zitten nog veel betere dingen.
In de ravijnen van de Taoumé woont de koning van het wild...
Raad eens...
Olifanten?
Vooruit, naar bed jij.
Ik denk niet dat er olifanten zitten. Maar ik ben er niet zeker van.
Komaan, Joseph, genoeg gelachen. Doe eens een kleine inspanning.
Het meest zeldzame wild?
De patrijs.
De mooiste?
De rode patrijs.
De meest wantrouwige?
De haas. - De haas?
Komaan, Joseph! Het wild waar iedere jager van droomt?
De fazant!
Wel, Joseph?
Ik weet het niet.
Ik boots hem na.
Wel? De zeldzaamste, de mooiste, de meest wantrouwige?
Nee, ik weet het niet.
De steenpatrijs.
Wat is dat?
Deze vogel is zo zeldzaam dat Joseph er nog nooit van gehoord heeft.
De steenpatrijs, dames en heren, is de koninklijke patrijs.
Koninklijker dan alle patrijzen, want zij is enorm en gloedvol.
De steenpatrijs is als de haan van de heide.
De hele avond had oom Jules gesproken als een wijze professor,
terwijl mijn vader, die toch gediplomeerd onderwijzer was,
die zo goed het damspel speelde, die zo goed petanque speelde,
heel aandachtig, wat dom zelfs, als een leerling had geluisterd.
Ik was beschaamd en vernederd.
Wat is er met oom Jules? Heeft hij buikloop?
We gaan de hagel testen. Opgelet.
Doe maar.
Mijn vader richtte...
Als hij de deur zou missen, zou de vernedering compleet zijn.
Het schot was midden de deur terechtgekomen.
Ik voelde triomf en fierheid, en wachtte tot oom Jules zijn bewondering zou uitspreken.
Dat is geen geweer, dat is een zeef.
Hij heeft hem precies in het midden geraakt. - Niet slecht geschoten, maar...
je kunt de vlucht van een patrijs niet vergelijken met een toiletdeur.
We gaan nu eens onze munitie proberen.
Oren dichthouden, dames, dit wordt menens.
U zult het horen donderen.
Goed de kolf tegen het lichaam drukken.
Een, twee...
Hard hout. Ze zijn er niet door gegaan. - Hadden we echte kogels gehad...
Gelukkig hadden ze die niet, want van achter de deur kwam een zwakke stem.
Heel onzeker zei die...
Mag ik nu buiten komen?
Het was de meid.
De hond.
Een patrijzenkuiken...
Een stap achteruit, het patrijzenkuiken komt eraan...
Schouder geweer, richt geweer...
Wat doen zij toch?
Het patrijzenkuiken is op 10 cm...
Zo doe je dat. Heb je het begrepen? - Ja.
Ik vraag het aan je papa. - Het ziet er niet gemakkelijk uit.
Vooruit, papa.
Ik verstop me achter de haag...
Ik schouder mijn geweer, of is het zo niet?
Nee, kom. - Het is niet gemakkelijk.
De hond...
De patrijzen...
Het geweer. Een stap achteruit, schouderen...
10 centimeter.
Ik verstop me achter de haag...
Ik schouder mijn geweer... - Richten, niet schieten.
De patrijs is op 10 cm...
Mijn vader bereidde de opening van de jacht zo nauwgezet voor...
dat ik voor de eerste keer in mijn leven aan zijn almachtigheid begon te twijfelen.
Ik moest me in een struik verbergen, en de ogen gesloten houden.
Daar wachtte ik, de oren aandachtig gespitst, op het minste gekraak.
Heb je me horen komen?
Om hem niet te kwetsen, zei ik...
Nee, papa.
Mijn ongerustheid werd steeds groter.
Want mijn vader, stadskind en gevangene van zijn school,
had nog nooit iets gedood dat vacht of pluimen had.
Ik vind het niet zo leuk dat papa gaat jagen.
Waarom niet?
Zag je niet hoe trots oom Jules is? Hij geeft bevelen en praat voortdurend.
Dat is om het aan je papa te leren. Hij doet dat uit vriendschap.
Nee. Hij is fier dat hij de beste is. Papa verslaat hem altijd met petanque.
Maar nu gaat hij verliezen. - Frambozenconfituur of pruimen?
Ik vind het stom om een spel te spelen dat je niet kent.
Ik speel nooit voetbal omdat mijn kuiten te klein zijn en de anderen mij uitlachen.
Ik speel altijd met de knikkers omdat ik zeker ben te winnen.
De jacht is geen wedstrijd.
Dat is gewoon een wandeling met een geweer.
En als papa geen wild doodt... - Als hij niets schiet, walg ik van hem!
Ik zal van hem walgen en niet meer van hem houden.
Goede God, wat zijn ze mooi!
Dit is geen vest, dat zijn 30 zakken die samengenaaid zijn.
Mijn God! De zuigflessen!
12 km in de heuvels, dat is niet overdreven, maar toch een mooie tocht.
Ik draag het eten. - Welk eten?
Het onze.
Waarheen? - Op de jacht.
Ik heb geen geweer! Dus draag ik het eten.
Als je dat in de jaagtas stopt, is er geen plaats meer voor het wild.
Ik maak geen lawaai als ik stap.
En jullie hebben geen hond.
Jullie zullen de patrijzen die je schoot niet terugvinden.
Ik ben klein en geraak gemakkelijk door het struikgewas.
En dan nog... Papa...
Kom eens hier.
Heb je gehoord wat oom Jules zopas gezegd heeft?
We gaan 12 km stappen in de heuvels. Daarvoor zijn jouw voeten te klein.
Maar ik weeg niet zwaar, ik heb niet zo'n dik achterwerk als oom Jules.
Daarom ook dat ik nooit moe ben.
Ik hoor niet graag dat je kritiek geeft op mijn achterwerk.
Als jullie mij niet willen meenemen, dan word ik ziek.
Ik heb nu al pijn aan mijn hart.
Kalmeer toch eens, Marcel.
Jullie hebben er veel te veel over gepraat.
Toen toonde oom Jules zich grootmoedig.
Ik bemoei me misschien met zaken die me niet aangaan,
maar ik denk dat Marcel het verdient om met ons mee te gaan op jacht.
Hij kan ons eten dragen, zoals hij voorgesteld heeft.
En hij blijft steeds 10 stappen achter de geweren. Akkoord, Joseph?
Als u akkoord gaat, dan ik ook. - Oom Jules!
Kalmeer toch eens. - Alleen...
We mogen dit niet zeggen aan Paul. Hij is veel te klein om met ons mee te gaan.
Jij gaat dus liegen tegen je broer?
Nee, ik zal gewoon niets zeggen. - En als hij het je vraagt?
Dan zal ik liegen. Het is voor zijn goed.
Hij heeft gelijk.
Je hebt zopas iets belangrijks gezegd.
Je mag liegen tegen kinderen, als het voor hun goed is.
Vergeet dat niet.
Ik heb vanavond geen honger.
Maar ik ben wel moe.
Ik kan ook pijn aan mijn hart hebben.
Nadat oom Jules de eetlust van de jagers geprezen had,
verslond ik mijn kotelet en vroeg om nog een portie aardappelen.
Wat scheelt er met jou?
Ik doe kracht op voor morgen.
Wat ga je morgen wel doen? - Op jacht gaan.
De jacht? Die is morgen niet. Morgen is het zondag.
Het is verboden om dieren te doden op de dag van de Heer.
Maar jullie zijn een familie van ongelovigen.
Daarom denkt die jongen dat de jacht op zondag open is.
Maak hier geen misbruik van, Jules.
Wanneer is het dan?
Maandag. Overmorgen.
Morgen is er abrikozentaart met slagroom.
Mag ik nog wat lezen, mama? - Ja.
Ze zullen je niet meenemen.
Waar? - Op jacht.
Ik heb nooit gevraagd om mee te gaan.
Je bent een grote leugenaar.
Ik heb alles gehoord wat jullie zegden. Ik heb je horen wenen.
En je hebt beloofd om tegen mij te liegen.
Oom Jules is een grotere leugenaar dan jij. - Waarom?
Omdat de jacht morgen begint. Ik weet het.
Mama heeft een grote omelet met tomaten gebakken en ze ingepakt.
Samen met een grote worst, rauwe koteletten, brood en wijn. Goedenacht.
Was dit mogelijk?
Natuurlijk was er die vreselijke leugenaar van het park Borély...
Maar was papa de stomme bondgenoot in een complot tegen zijn zoontje?
En mama?
Welk feest werd hier voorbereid zonder mij?
Wel, ik zou meegaan. Ondanks hen.
Slaap je, Paul? - Ja!
Ik mocht niet slapen. Anders zouden ze zonder mij vertrekken.
Niet slapen... De ogen open houden...
Niet slapen...
Slaap je, Marcel? - Wat? Nee.
Luister, ze vertrekken zonder jou.
Goed onthouden, Joseph: gewond everzwijn, de boom in.
Ik ga mee.
En mama?
'Mijn lieve mama,
'ze hebben me toch meegenomen. Maak je niet ongerust.
'Hou wat slagroom over voor mij. Tweeduizend kussen. '
Ik begreep dat de jacht open was, en ik herinnerde me de raad van oom Jules,
om de aanval van een gewond everzwijn te vermijden.
Toen ik geen jagers zag, vreesde ik dat het monster mijn vader aan het verscheuren was.
Ik bad tot God, indien die bestond, hen in de richting van mijn oom te sturen...
die geloofde immers in de hemel en zou wellicht graag sterven.
Ik heb hem geraakt!
Het is een mooie merel.
Ik overlegde met mezelf.
Als ik de heuvelrug bleef volgen, zag ik alles zonder zelf gezien te zijn.
Wat is dat? - Een houtsnip.
Stop hem in de tas. En ga weer in lijn staan.
Als je geschoten hebt, moet je herladen. - O, ja.
Oom Jules had zopas zijn jachtverhalen bevestigd.
Het werd tijd dat Joseph zijn achterstand inhaalde.
Een patrijs! Dat was een patrijs.
Een heel gezelschap patrijzen.
Ik besloot ze in de richting van de jagers te sturen.
Ik heb je al gezegd dat je telkens je geschoten hebt, moet herladen.
Altijd herladen iedere keer dat je geschoten hebt.
En de patrijs? - O ja.
Ik stond versteld van onze mislukking.
Het was bedroevend grappig.
Kijk of de loop niet verstopt zit.
Zou de onderwijzer met lege handen terugkeren...
terwijl oom Jules overladen zou zijn met patrijzen en hazen?
Nee, dat zou ik niet laten gebeuren.
Ik zou hem zo veel wild sturen dat hij uiteindelijk wel iets zou doden.
Wat moest ik doen?
Stomweg terugkeren naar huis?
Maar kon ik Joseph achterlaten, met zijn belachelijk geweer en zijn bijziende ogen...
in zijn gevecht met de koning der jagers?
Vermits zij beneden rond de berg liepen,
zou ik hen tegenkomen als ik steeds rechtdoor bleef stappen.
Om bij hen te komen, zou ik die eenzame hoogtes overwinnen.
Ik moest de waarheid onder ogen zien: ik was verdwaald.
Ik dacht aan de intelligentie van Klein Duimpje...
de geniale uitvinder van het uitgestippelde pad.
Het was nu te laat om hem na te doen.
Ik luisterde lang naar de heuvel, en hoorde alleen maar doodse stilte.
Valstrikken van anderen mag je niet aanraken! Die zijn heilig!
Ik wilde alleen naar die vogel kijken. - Dat is een lokvogel.
Ben jij soms een valstrikdief? - Nee.
Wat zit er in je tas? - Niets.
Wat doe jij hier? - Wandelen.
Helemaal alleen? - Ja.
Nee, met mijn vader en mijn oom. - Waar zijn zij?
Daar ergens. - Geef toe dat je verdwaald bent.
Nee. Of misschien een beetje.
Ben jij met die jagers? - Heb je ze gezien?
Een baret en een pet. - Ja.
Ze lopen ginds. Uitgerust alsof ze naar de oorlog gaan.
Ze openen de jacht.
De stomkoppen.
Ik vraag geen toestemming om op jacht te gaan.
En zeggen ze niets? - Wie zou wat zeggen?
ledereen doet het zo.
De opening? Dat is goed voor stadslui.
Ga maar naar ze toe.
Maar ze zijn al ver weg. - Het gaat wel.
Ik ben niet moe. - Weet je het zeker?
Anders neem ik je met mij mee. - Ik red me wel.
Zoals je wil. Tot ziens.
Wat? - Ik heet Marcel. En jij?
Lili. Lili des Bellons.
Ik dacht dat die gier of die condor mijn vader en mijn oom kon zien...
terwijl ze kun koteletten met rozemarijn aan het roosteren waren.
Want de zon stond op haar hoogtepunt.
Ik volgde nog steeds de richting die Lili had aangegeven,
maar ik zag dat die roofvogel in een kring vloog, waarvan ik het middelpunt was.
Mijn wilde kreet schrok de bloederige vleesverscheurder niet af.
Mijn ogen, die ogen die hij met zijn bek zou uitrukken, zochten een schuilplaats.
De herdershut herinnerde mij aan mijn benarde situatie.
Ik dacht: ik ben verloren aan het einde van de wereld, maar niemand maakt zich ongerust.
De jagers denken dat ik thuis ben, Augustine denkt dat ik bij hen ben.
Maar als zij zullen thuiskomen, zal het een ramp zijn.
Mama zal misschien flauwvallen.
Ze zal in ieder geval huilen.
Dan gaan ze me beginnen zoeken.
Ze zullen de boeren verwittigen en de gendarmes.
Als het donker is, zal ik misschien de toortsen van de zoektocht zien.
Ik zal uit volle kracht roepen: Help!
Maar ze zullen me niet horen.
De redders zullen verder gaan, zonder mij te zien, voor eeuwig...
zoals de boot op het eiland van Robinson Crusoe.
Sterven of slapen, wat is het verschil?
Papa! Oom Jules!
Ik dacht dat ik de boord van een vallei zag.
Misschien was het wel dezelfde als vanmorgen.
Ik liep over van vreugde, toen plots...
Ik dacht dat het mijn bloed was en zou net in tranen uitbarsten...
toen ik merkte dat het gevogelte helemaal bebloed was.
Het waren patrijzen, maar hun gewicht verbaasde me.
Mijn hart klopte in mijn keel.
Steenpatrijzen!
Durf je beweren dat je twee steenpatrijzen in één schot gedood hebt?
Ik heb nochtans pluimen zien vliegen. - Ik zag ook pluimen vliegen!
Zij vervoerden de steenpatrijzen aan 60 km/u over de berg.
Daar zitten ze ons nu uit te lachen!
Hij heeft ze geschoten! Hij heeft ze alle twee geschoten!
En met mijn kleine bebloede vuisten, waaraan 4 gouden vleugels hingen,
hief ik de eer van mijn vader naar de lucht, in de ondergaande zon.
Barreau... Bartavelle.
Vrouwennaam. Rode patrijs die in naaldbossen op heuvels woont.
Is dat alles? Niets over zijn levenswijze of over zijn afkomst?
Wat ga je ermee doen?
Pluimen en leegmaken, voor het diner van vanavond.
Dit is geen gevogelte, dit is wild! En wat voor wild!
Het zou misdadig zijn om ze nu al op te eten.
Ze zien er nochtans goed uit. - Nee, geloof me.
Je mag geen gelegenheid laten voorbijgaan om bij te leren.
Ik ben zeker dat Marcel de oorsprong van de naam wil kennen.
Terwijl we boodschappen doen, zullen we ze laten onderzoeken.
In het dorp zullen ze er veel meer van kennen, dan de natuurjongens.
Heb je je geweer nodig om boodschappen te doen?
Je weet maar nooit... Vooruit, snotneus.
Wie heeft u dat verkocht?
Dat heeft me maar twee geweerschoten gekost.
Een dubbelschot? Een dubbelschot steenpatrijzen?
De Heer beloont de onschuldigen.
Waar is dat gebeurd? - In de Lancelotvallei, naast Passe-Temps.
Vreemd dat u ze terug kon vinden.
Zelfs als ze dood zijn, vliegen die beesten nog 500 à 600 meter.
De jongen stond op de heuvelrug, hij heeft ze zien vallen.
Proficiat, snotneus.
Als geen hond hebt, moet je kinderen hebben.
Wie heeft u die verkocht? - Ze hebben me 2 geweerschoten gekost.
De ene, 1260 gram...
En de andere, 1530 gram.
Oh, steenpatrijzen!
Is Sint-Hubert met u meegegaan? - Sint-Hubert en mijn 12 kaliber.
U hebt daar een ouder mannetje en een hen van 2 jaar.
Ik kan verzekeren dat dit niet de Caccabis Rufa is.
Het is de Caccabis Saxatilis.
En in gewone taal?
Excuseer. De rotspatrijs of de Griekse patrijs.
Uw ministerie legt zich ook op gevogelte toe.
De engelen hebben ook vleugels, meneer.
De pastoor vertelde ons dat 'bartavelle' 'knarsende sluiting' betekent,
en dat de vogel zo genoemd wordt omwille van zijn krassend geluid.
Wel, Marcel, je hebt toch een en ander bijgeleerd over de steenpatrijs. Tevreden?
Ja, papa. Ik denk dat we ze nu mogen opeten.
Ik wil een souvenir hebben van deze uitzonderlijke prestatie.
Meneer pastoor, ik weet niet of een geluksslag zoveel eer verdient.
Toch wel! Vooruit, poseer maar.
Ik dacht onmiddellijk aan Mr. Arnaud die poseerde met zijn schorpioenvis.
Je laten fotograferen met een vis, had mijn vader gezegd,
wat een gebrek aan waardigheid.
IJdelheid... - Niet meer bewegen.
Een, twee, drie... Perfect!
Aan tafel!
Hé, een leeuwerik.
Zou het geen vijgeneter kunnen zijn?
Nee, dat is Lili. - Lili?
We hebben gezelschap. - Ken jij hem?
Ik ken u ook. U bent toch die kaliber 12. Die van de steenpatrijzen.
Wil je een kotelet? - Nee, ik heb mijn eten bij.
Jij bent een echte stroper.
Nee, ik ben een Bellons. - Wat betekent dat?
Dat wil zeggen dat de mensen hier enkel de heuvel hebben.
Daarom kunnen we geen stropers zijn.
Wat hier vooral ontbreekt zijn bronnen.
Jij kent hier alles...
Zijn er nog andere bronnen dan die bij de moerbei?
Ik ken zeven bronnen.
Zeven? Waar zijn die dan?
Het is verboden om dat te zeggen.
Waarom?
De plaats van een bron verklap je niet.
Zelfs aan mij niet?
Ik zou wel willen, maar het is verboden. Zelfs in de familie spreek je daar niet over.
Mijn grootvader kende een bron. Die heeft hij nooit aan iemand verklapt.
Hoe weet jij het dan?
Toen wij op het veld werkten aan het einde van Passe-Temps...
zei mijn grootvader iedere dag, voor het middageten...
'Niet kijken waar ik heenga'. En hij vertrok met een lege fles.
Keek jij niet waar hij heenging? - Hemel, nee! Hij zou ons vermoord hebben.
Na een tijdje kwam hij terug met een fles ijskoud water.
Heb jij dan nooit iets gezien?
Naar het schijnt heeft hij toen hij stierf het geheim proberen te vertellen.
Hij riep mijn vader bij zich en zei hem: 'De bron, de bron'...
En tok, hij was dood.
Hij had te lang gewacht, en daarmee is een bron verloren gegaan.
Dat is een stomme verspilling.
Maar misschien komen de vogels er wel drinken.
Ik moet me haasten, want er komt een onweer aan.
Onweer? Het zal niet regenen. Perfect weertje voor de jacht.
Moest hij alle regen drinken die zal vallen, dan pist hij tot Kerstdag.
Tot ziens.
Kom je, Marcel? - Nee, vertrek maar zonder mij.
Ik zie jullie thuis wel.
Dat is een darnagaz. De stadsmensen noemen hem anders...
wij noemen hem darnagaz omdat het een domme vogel is.
Wat is dit? - Vliegende mieren.
Daar heb je het onweer. Lopen! We hebben nog net tijd.
We kunnen misschien beter naar huis gaan.
Niet de moeite. Ik ken een plaats waar we niet nat worden en alles kunnen zien.
Voor een stadsmens trek je goed je plan.
Nu mag het beginnen!
Dat is mooi. - Ja, het is mooi...
Maar het is idioot.
Buig je en raap grote stenen op.
Draai je heel voorzichtig om.
Is dat een vampier? - Nee, het is een oehoe.
De grote uil, noemen we hem.
Oppassen voor je ogen als hij aanvalt.
Laten we vertrekken. Beter nat zijn dan blind.
We zijn verdwaald! - Niet als je bij me blijft. Geef je hand.
Daar staat je huis.
Waar? - Daar!
Wees gerust, mevrouw. Mijn Lili brengt uw Marcel wel thuis.
Daar zijn ze!
Zie je wel dat ze niet verdwaald zijn.
Mijn God!
Ze zijn doorweekt!
Ze zijn precies in de zee gevallen
Hier, een handdoek.
Kinderen zijn niet bang van water. Vooral niet van hemelwater.
Ze zijn zo rood als rozenbottels. - Rozenbottels?
De bui is over. Komaan, Lili, we vertrekken.
Mag ik dit pak houden, mevrouw? - Ben je niet beschaamd?
Dat moet je aan Marcel vragen.
Je krijgt het van me, Lili.
Dank je.
Lili wist alles. Welk weer het zou zijn, de verborgen bronnen...
Hij toonde ze me in ruil voor dure eden.
Houten kruis, ijzeren kruis, als ik lieg, ga ik naar de hel.
Hij kende valleien waar je paddestoelen vindt, wilde salade,
amandelbomen, sleedoorns, aardbeibomen...
Hij kende zelfs een stukje wijngaard...
waar in complete eenzaamheid heerlijke druiven groeiden.
Hij sneed een droog clematistakje af, sneed het in stukjes...
en we konden het oproken als een sigaar.
In ruil voor al zijn geheimen, vertelde ik hem over de stad.
De winkels waar je alles vindt, het uitgestalde speelgoed met Kerstmis...
De fakkelstoet op 14 juli...
En de wonderen van Magic City, waar ik op een roetsjbaan had gezeten.
Ik deed het geluid van de wielen na die over de sporen schuurden,
de luide kreten van de passagiers, en Lili schreeuwde mee.
Hier, een kauw. Voor jou. - Dank je.
Misschien dat we wat lijsters kunnen vangen.
Want vandaag begint de herfst.
Herfst? Is het herfst? - Wat dan nog?
Alle vakantiedagen in het mooie Provence hadden de tijd niet doen vooruitgaan.
Hoewel de zomer reeds dood was, vertoonde hij geen rimpeltje.
De herfst...
Laten we van deze avond genieten, want morgen beginnen we in te pakken.
Wat zeg je? - Dat de vakantie voorbij is.
Voorbij? Wanneer?
Mama! - Wat is er?
Overmorgen vertrekken we. Vandaag is het vrijdag.
Het wàs vrijdag. Zondagmorgen vertrekken we.
Komaan, Marcel. Je weet toch dat de school maandag herbegint.
Er ligt een jaar voor je, dat van belang zal zijn in je leven.
In juli moet je examen doen om naar het Lyceum te gaan.
In het Lyceum zul je Latijn leren.
Ik ben zeker dat je dat graag zal doen.
De vakantie was voorbij.
Ik wilde niet wenen waar zij bij waren.
Om het eerst de luiken openmaken! - Doe jij het maar.
Heb je begrepen dat we vertrekken?
We gaan niet meer op jacht.
We zullen geen krekels meer horen.
Ze zijn toch allemaal doodgegaan.
Ben jij blij dat de vakantie voorbij is?
Ja, want thuis heb ik mijn doos met soldaatjes.
Waarom weende je dan gisterenavond?
Dat weet ik niet.
Zij moeten maar vertrekken, als ze dat willen. Ik blijf hier.
Hoe ga je dat doen? - Heel simpel.
Vannacht pak ik mijn spullen en ik verberg me in de grot.
Je weet wel, de grot van het onweer.
De grot van de grote uil? - Ja.
Durf je dat? - Jij kent me niet.
Ik zou wel willen dat je bleef.
Maar hoe zal je leven in die heuvels?
Ik zal leven als een eremiet. - Een termiet?
Eremiet. Dat zijn mensen die zich uit de wereld terugtrekken om na te denken.
Wat eten zij dan?
Er zijn er die niet eten, maar die zijn speciaal.
Ik zal asperges zoeken, slakken, paddenstoelen.
Ik zal kikkererwten planten.
Kun je die klaarmaken? - Ik zal dat wel leren.
Zeg eens, als jij daar boven zit kan ik meer valstrikken uitzetten.
Ik breng de helft naar huis, en de rest verkopen we.
We kunnen slakken verkopen op de markt. - En venkel.
De kruidendokter geeft 3 sous per kg.
Met ons geld kunnen we konijnenvallen kopen.
Een haas brengt minstens 5 F op.
Aan dat tempo zal ik snel van eremiet in miljonair veranderen.
Miljonair? Waarom is dat nodig? - Dan heb je enorm veel geld.
Je kunt toch geen 10 koteletten per keer opeten.
Je kunt maar uit één gat schijten, zoals mijn grootvader altijd zei.
Dit zou dus mijn laatste avond worden, de laatste momenten met mijn familie.
Ik stond op het punt om weemoedig te worden, toen...
Het is misschien beroepsmisvorming...
maar ik kan niet wachten om mijn leerlingen en mijn schoolbord terug te zien.
En wat dacht die maniak dan over de steenpatrijzen?
Ik keek toe hoe hij de doodskist van de vakantie dichtspijkerde...
en ik wist dat niets hier nog wat kon aan veranderen.
Wat ik hier het meest heb gemist is het gasvuur.
Eerlijk gezegd ben ik blij om te vertrekken omwille van het gasvuur.
Wat ik het meest gemist heb is een comfortabel toilet.
Zonder mieren, zonder spinnen, en met een waterspoeling.
Dat was dus waaraan hij dacht, die grote wijndrinker met zijn dik gat.
Ik liep over van verontwaardiging...
maar stelde tevreden vast dat mijn moeder mijn geliefde heuvels niet belasterde.
Ik besloot om alleen aan haar een afscheidskus te geven.
'Lieve papa, lieve mama,
'Maak u vooral geen zorgen.
'Ik heb mijn roepping gevonden: eremiet.
'Het is te laat voor mijn studies, want die heb ik opgegeven.
'Mijn geluk, dat is het avontuur.
'Er is geen gevaar, ik heb twee aspirines van de Rhonefabriek meegenomen.
'Wees niet ongerust.
'Paul zal een beetje jaloers zijn, maar dat is niet erg.
'Geef hem een stevige kus van zijn oudste broer.
'Lieve papa, draag goed zorg voor de gezondheid van mama.
'ledere avond zal ik aan haar denken.
'Ik omhels jullie teder, vooral mijn lieve mama.
'Uw zoon Marcel, de eremiet van de heuvels.
'P. S. Kom me niet zoeken, ik ben onvindbaar. '
Ik dacht dat je het niet zou doen.
Ik heb beslist.
Je bent geweldig.
Zo goed ik kon deed ik alsof ik 'geweldig' was. Maar dat was alles.
Wat is dat? - Dat is een geluid van de nacht.
Dat is altijd wat angstaanjagend.
Wat is dat? - Een vos.
Hij brengt wat beesten naar zijn vrouw en verwittigt haar.
Wat is er? - Geen twijfel mogelijk. Je bent geweldig.
Zoals jij zijn er geen twee. Jij bent echt de eremiet van de heuvels.
Deze grenzeloze bewondering streelde mijn ijdelheid, maar maakte me ook ongerust.
Ik moest me inspannen om geweldig te blijven.
Ik zou daar net in slagen, toen...
We zijn iets vergeten. - Wat dan?
Het is bijna onmogelijk dat we zoiets vergeten zijn.
Ik had eraan moeten denken, maar jij bent het ook vergeten.
Waarover heb je het? Ben je gek geworden?
De grote uil.
Die oehoe? - Ja.
Die ons laatst de ogen wilde uitsteken. Ik wed dat zijn vrouw daar bij hem woont.
We naderden de grot en dit vreselijke nieuws overrompelde me.
Je mag nog zo geweldig zijn, soms laat het noodlot je in de steek.
's Nachts is een uil nog slechter dan een arend.
En als ze met twee zijn... - Wij zijn toch ook met twee.
Twee grote uilen... Ik zag ze al rond mijn hoofd vliegen.
Ik was zo geweldig dat ik meteen besloot om de aftocht te blazen.
Dit is de Breguettebron. Hier zal jij komen drinken.
De bron droogt nooit uit.
Ze geeft minstens 10 liter per dag.
Plots kwam de inspiratie die ik al een tijdje had gezocht.
10 liter? Is dat een grapje?
Helemaal niet. Misschien zelfs 15. - Wat moet ik doen met 15 liter water?
Dat ga je toch niet allemaal opdrinken? - En om me te wassen?
Daarvoor is een handvol genoeg.
Voor jou misschien, maar ik moet me van boven tot onder inzepen.
Waarom? Ben je ziek?
Nee, maar ik kom van de stad en zit vol met microben. En daarvoor moet je oppassen.
Wat zijn microben? - Een soort luizen die je bijna niet kunt zien.
Als ik me niet inzeep, dan peuzelen ze me op. Dan vind jij me dood in de grot.
Dat zou klote zijn. - Het is jouw schuld!
Als jij niet beloofd had dat hier genoeg water zou zijn...
zou ik nooit aan dit avontuur begonnen zijn.
Ik wist dat niet. Ik heb geen microben.
Ik weet zelfs niet hoe een microbe in het dialect heet.
Na de schrik voor de uilen en de nachtgeluiden,
volgde de schrik dat mijn vader mijn brief zou gevonden hebben.
En vooral dat hij het aan mijn moeder zou verteld hebben
Er brandt licht in de kamer.
Ze zijn zich aan het aankleden. - Misschien hebben ze nog niets gemerkt.
Klim erop, Marcel. Vooruit, haast je.
Gul als altijd, had oom Jules erop aangedrongen dat hij een auto zou huren.
Geen sprake van dat wij met pak en zak te voet zouden terugkeren in de regen.
Kom ontbijten, Marcel.
Ik heb geen honger.
Mama, ik... - Vooruit, eet maar.
Je moet toch iets eten. Het wordt een lange reis en we stoppen niet.
Komaan, Marcel, je bent toch geen baby meer.
Het leven bestaat uit meer dan plezier maken.
Ik zou hier ook willen blijven en in de heuvels wonen.
Zelfs in een grot.
Ja, zelfs helemaal alleen, zoals een eremiet.
Ik was verbaasd door die allusie op de eremiet...
maar ik wist dat die vanzelf gekomen was, vermits dat bij mij ook was gebeurd.
Dit jaar zal je veel bijleren vooral in spelling.
'Roeping' schrijf je met één p.
En ik ben zeker dat je het woord eremiet nog niet kunt schrijven.
Ik voelde me rood worden, maar verjaagde mijn ongerustheid.
Hij kon de brief niet gelezen hebben, want die lag nog steeds op zijn plaats.
Je zal dus heel hard moeten werken.
Maar als je je best doet, en goede punten haalt, komen we naar hier in vakantie.
Echt waar?
Dat zal van jou afhangen
Goed, Rose... Vooruit. Voorzichtig...
Keer je terug naar je stad? - Ja, maar we zullen elkaar schrijven.
Waarom hebben wij elkaar niet vroeger leren kennen?
En komt het beste altijd aan het einde? - Komaan, Marcel!
Sluit de deur maar goed. - Voor hetgeen wij achtergelaten hebben...
Vooruit, snotneus, instappen! Tot ziens, Lili!
Vergeet je studies niet, een geleerde boer is er twee of drie waard!
Tot ziens, Marcel. - Tot ziens.
Men haalde me weg van mijn vaderland,
en zachte regendruppels weenden op mijn gezicht.
Wacht!
Wacht even, meneer de onderwijzer!
Een souvenir van uw vakantie. - Dank u wel.
Tot ziens, meneer pastoor! - God beware u!
Kijk eens hier.
O, wat mooi. - De gelijkenis is treffend.
De afdruk is zeer goed gelukt.
Dat is papier met een zilveroplossing die zwart wordt in het licht.
De belichting is perfect.
Misschien komt het door de zon dat ik een beetje lange neus heb.
Dat vind ik niet.
De compositie is perfect, meneer pastoor kent er wat van.
Vermits we drie afdrukken hebben, zal ik er een naar grootvader sturen...
zodat hij ziet hoe groot Marcel geworden is.
Hij was heel fier op zijn prestatie.
Hij zond een foto naar grootvader en toonde de rest aan de hele school.
Precies zoals meneer Arnaud had gedaan.
Ik had mijn lieve superman betrapt op een grote menselijke fout,
en ik hield nog meer van hem.
En met mijn kleine bebloede vuisten, waaraan 4 gouden vleugels hingen,
hief ik de eer van mijn vader naar de lucht, in de ondergaande zon.
DE GLORIE VAN MIJN VADER
Vertaling: Clovis-17